Ik ben thuis. Echt thuis. De afgelopen weken heb ik even bij m'n vader
gelogeerd, tot die op vakantie ging, dus nu ben ik weer lekker naar
huis gekomen. Voor het eerst in weken. Straks duik ik weer m'n eigen
bedje in, en morgen eet ik weer m'n eigen ontbijt. 
 
Da's raar. Het huis is leeg. De post heeft zich opgestapeld, voor mij
en m'n moeder. Ik moet een lijstje maken van instanties die moeten
weten dat ze de archieven kunnen sluiten. Ik moet haar kamer opruimen,
want daar staan nog waterglazen, liggen kleren van haar op een stoel,
en ligt de krant van de dag van haar ziekenhuisopname nog opengeslagen
op haar bed. 
 
Het is stil. Ik hoor alleen de TV en het getik van mijn toetsenbord.
Beneden op de bank zittend zou ik mijn moeder elk moment van de trap af
kunnen zien lopen, op weg naar de keuken om even wat te drinken te
halen. Als ik naar boven ga zou ik haar in haar bed kunnen zien zitten,
een boek lezend. Een knuffel voor het slapengaan. Tot morgen mam. 
 
Niet meer. En nu ik hier zit, gaat dat langzaam tot me doordringen. Dit wordt een week met depressieve momenten..