De beste films van 2026 tot nu toe

Ik maak in de meeste jaren een lijstje van films die ik dat jaar het beste vond. Soms post ik die hier, of op FOK!, of op beide plaatsen, en soms ook niet. Maar altijd denk ik halverwege het jaar: "hoe zou het ervoor staan?" En daarmee bedoel ik eigenlijk: als we op de helft van het jaar zitten, heb ik dan ook al de helft van de beste films van het jaar gezien?

Films worden niet gelijkmatig verdeeld over een jaar. Je hebt natuurlijk de zomer en de kerstperiode voor publiekstrekkers, en er is een 'award season' dat vooraf gaat aan het kerstseizoen, dus er kan aan het einde van het jaar ineens nog een heleboel goeds langskomen als je denkt dat je je top 10 al zo'n beetje klaar hebt.

Dit jaar denk ik dat ik er al vijf heb die ook wel in de top 10 zouden passen. Vijf films waarvan ik hoop dat ze niet in de top 10 komen, want dat betekent dat andere films ze eruit geduwd hebben, en dan heb ik in ieder geval een leuk jaar gehad. Dit zijn ze, in willekeurige volgorde.

Backrooms

Een meubelverkoper vindt in de kelder van zijn winkel een portaal naar een wereld vol met 'achterkamers', een doolhof van saaie, onheilspellende, vreemde en dreigende ruimtes. Hij raakt er fysiek en geestelijk in verdwaald en het lijkt alsof er meer te zien is dan vreemd ingedeelde gangen en ruimtes. Hoewel de film is gebaseerd op een webserie, en er zelfs al een computerspel van is, is het een volledig origineel idee voor een bioscoopfilm en uitgevoerd op een manier die je nieuwsgierigheid prikkelt en je gevoel van ongemakkelijkheid vergroot. Vooral de eenvoud en hoe dat toch enorm boeit is hier sterk.

Project Hail Mary

Vorig jaar las ik het boek van Andy Weir, omdat deze film eraan kwam en ook getriggerd door het Hall H-panel op San Diego Comic-Con (dat heel leuk was als evenement op zich, maar ook echt enthousiasmeerde over film en boek). Het boek werd mijn favoriete boek van vorig jaar (het kwam oorspronkelijk uit in 2021) en dus keek ik vol verwachting uit naar deze verfilming van Phil Lord en Christopher Miller. Het boek is echte 'hard science'; veel passages begreep ik niet, maar snapte ik wel, zullen we maar zeggen. Maar zowel film als boek hebben de vriendschap tussen de hoofdpersonages als centrale lijn; een schoolleraar die de ruimte in gaat om de planeet te redden en een rotsachtig wezen van een andere planeet die dezelfde reden heeft om een ruimtereis te maken. Ze werken samen aan het vinden van een oplossing voor het gegeven dat de zon langzaam uitdooft. De film is prachtig; zowel visueel als qua wetenschaps- en vriendschapsthema's. De buitenaardse Rocky is iets meer comic relief in de film dan in het boek, maar het maakt de film ook veel toegankelijker dan het bij een strenge boekgetrouwe verfilming zou zijn geweest.

Disclosure Day

Ook een film met aliens, maar dan van Steven Spielberg, die al eens vaker met dit thema gespeeld heeft. Hij is er van overtuigd dat onze planeet al eens is bezocht door buitenaards leven, en in dit verhaal is die waarheid het centrale ding, de MacGuffin, waar alles om draait. Dat en de personages gespeeld door een geweldige Emily Blunt en Josh O'Connor. Spielberg maakt een argument voor empathie, waarvan er in onze wereld inderdaad te weinig is, en doet dat zonder belerend te zijn. Bevat ook hele goede actie: een scène met een auto-achtervolging en een trein zou zo in een Mission: Impossible kunnen passen.

Obsession

De goedkoopste film op deze lijst, kostte minder dan een miljoen om te maken, en is vooral succesvol omdat alles zou eenvoudig is en leunt op de kracht van met name de sterke cast. Een man wenst dat zijn collega en goede vriendin verliefd op hem wordt, en dat wordt ze vervolgens ook, maar dat blijkt toch niet helemaal uit te pakken zoals hij had gewild. Ze gedraagt zich steeds vreemder en gevaarlijker, en gaandeweg wordt duidelijk dat er zich nog iets gruwelijkers net buiten het zicht afspeelt. Inde Navarette als de 'vriendin' heeft hiermee echt een doorbraak gemaakt, en we gaan haar nog vaak zien.

28 Years Later: The Bone Temple

Deel twee van de 28 Years Later-trilogie, maar stiekem ook deel vier van de 28 Days Later-serie. Focust op personages die zijdelings werden geïntroduceerd in het vorige deel. Regisseur Nia DaCosta weet van de "Jimmy's" een echte afgrijselijke bende te maken en laat Ralph Fiennes de rol van zijn leven spelen als de arts die een eigen wereldje bouwt in een tempel gemaakt van menselijke skeletten. Vooral zijn scène met Iron Maidens The Number of the Beast is geweldig.

Deze vijf films waren overigens wel enigszins verspreid over de eerste zes maanden van het jaar: Bone Temple stond al in januari bovenaan mijn lijstje. In de rest van dit jaar kunnen we hopelijk nog wat verwachten van Christopher Nolans The Odyssey, die zou het toch zeker tot de top 5 moet kunnen schoppen (tenzij dit zijn eerste teleurstelling wordt, natuurlijk) en ik hoop stiekem dat Avengers: Doomsday de hype waarmaakt, al vrees ik dat Marvels hoogtijdagen voorbij zijn en het niet veel wordt.