Goed, daar zit ik dan. Thuis. Alleen. 
 
Ik heb bewust mijn computers en andere rommel vandaag weer in stelling
gebracht, zodat ik hier kan doen wat ik voorheen ook al deed: bloggen,
developen, FOK!admin spelen en andere computerdingen. Ik heb namelijk
een tijdje bij mijn vader gebivakkeerd, en ben op vakantie geweest, en
dan kun je niet bepaald spreken van normale situaties. Situaties waarin
ik kan wennen aan hoe mijn leven eruit gaat zien. 
 
Vandaag begon ik dan ook voor het eerst op onverwachte momenten te
beseffen dat ik nu alleen verder moet. Ik heb boodschappen gedaan, maar
het eten eet ik zelf op. Ik kan wel opruimen, maar ik zou het alleen
voor mezelf doen. Ik zit nu op zolder achter mijn PC, en de twee
verdiepingen onder mij zijn leeg. Als ik straks naar beneden loop, kom
ik mijn moeder niet tegen. Als ik straks ga slapen, is het bijzonder
nutteloos om 'welterusten' te roepen; er luistert toch niemand. 
 
Het is allemaal minder deprimerend dan ik het omschrijf. Het is gewoon
wennen. Daar word ik natuurlijk niet blij van, en ik zal heus nog wel
mijn terugvalmomenten hebben, maar vooralsnog pik ik hier een nieuwe
draad op, en ga ik eens kijken hoe het bevalt.