London Film Festival 2026

Deze maand was ik weer aanwezig op het BFI London Film Festival, een festival dat twee dingen combineert waar ik blij van word: goede films en een prachtige stad om ze in te kijken. Ik was anderhalve week te vinden in het Picturehouse Central, één van de mooist ingerichte bioscopen die ik ooit heb gezien. Ik heb daar ongeveer twintig films gekeken, en deze films wil ik er toch graag even uitlichten.

Ray Gunn

Brad Bird, bekend van The Incredibles en ander Pixar-werk, maakte voor Netflix een animatiefilm die je zo zou kunnen verwarren met de lichtvoetige Disney-animaties. Dat zou echter verkeerd zijn om te doen, want Ray Gunn is een futuristisch noir-crime verhaal over een privédetective, een filmster en geldzuchtige filmbazen. Er zit een klein mysterie in, die oplettende kijkers zelf al vroeg kunnen oplossen, er zijn kleurrijke personages (want dit is een wereld waar aliens samenleven met mensen) en het verhaal is spannend en divers. Met hoofdrollen voor Sam Rockwell, Scarlett Johansson en Tom Waits.

Te streamen vanaf 18 december.

Wildwood

Een prachtig stop-motionavontuur over twee tieners die in het bos naast hun woonplaats een magische wereld ontdekken. Hier leven mensen en (pratende, geklede) dieren gezamenlijk, maar ook in onderlinge strijd. In deze strijd raken de tieners verwikkeld als het jongere broertje van één van hen van waarde blijkt voor één van de bosbewoners. Het fantasierijke verhaal is prachtig weergegeven in sets en animatie die levensechte emotie en kleurrijke sets gebruiken. Echt een pareltje om te zien.

Dit is mijn favoriet van het LFF van dit jaar. Sinds vorige week kun je de film in de bioscopen zien, dus mijn review staat ook sinds vorige week op FOK!, en ik plug nog één keer de tentoonstelling over de stop-motiontechniek achter de film die de komende maanden in Londen te zien is. Mocht je daar toevallig langs kunnen gaan, dan zou ik dat zeker even doen.

Artifical

Een soort Social Reckoning meets Saturday Night Live: vertelt over de ontstaansgeschiedenis en groei van OpenAI, door te volgen hoe de Russische student Ilya Sutskever eerst bij Stanford, daarna Google en uiteindelijk OpenAI verantwoordelijk is voor de brede kennismaking van de mensheid met kunstmatige intelligentie. Personen als Sam Altman, Dario Amodei en Elon Musk komen langs, en soms ook op komische wijze: Andrew Garfield lijkt Altman redelijk te vangen in zijn vertolking, maar komt soms over als een satirische weergave van de OpenAI-topman. En Ike Barinholtz als Elon Musk lijkt in full SNL-mode te proberen de onmenselijke belachelijkheid van de extreemrechtse X-topman in elke scène maximaal te willen benadrukken, met als gevolg dat hij geen beweging kan maken, of woord kan zeggen, zonder dat in ieder geval een deel van de zaal in lachen uitbarst.

Het probleem is: het is mij niet duidelijk of dat ook de bedoeling was van Luca Guadagnino; wilde hij een komedie maken om te onderstrepen dat dit groepje techbro's vooral niet serieus genomen moet worden? Of is het onbedoeld? Lachen we om Musk, of om Barinholtz? Ik ga voorlopig uit van het eerste.

In bioscopen vanaf 4 februari.

The Debut

Julianne Moore speelt een huismusserige huisvrouw die op een dag besluit auditie te doen voor een lokale toneelproductie, en de ervaring opent haar karakter, geeft haar leven meerwaarde en onthult dat ze altijd meer in haar mars had. Een prachtige weergave van eigenlijk een soort midlifecrisis, maar dan eentje waarin de hoofdfiguur daadwerkelijk een groei doormaakt. De film is geschreven en geregisseerd door Jesse Eisenberg, die een klein rolletje als één van de andere toneelspelers heeft én alle liedjes uit de film (de toneelproductie is een musical) zelf schreef.

In bioscopen vanaf 10 december.

Jesse Eisenberg en Julianne Moore tijdens een Q&A na een screening van The Debut.

Ink

Een door Danny Boyle geregisseerde weergave van waargebeurde Britse mediageschiedenis. Rupert Murdoch (Guy Pearce) koopt het kleine dagblad The Sun en wijst Larry Lamb (Jack O'Connell) aan als de nieuwe hoofdredacteur. Onder Lambs leiding wordt de krant megasuccesvol, maar niet bepaald door kwaliteitsjournalistiek te bedrijven. Ink laat zien hoe de verloedering van de betrouwbaarheid van de massamedia misschien wel is ingezet door Lamb, wat heeft geleid tot media wereldwijd die ophef en vermaak als aanjager van verkoop- en kijkcijfers belangrijker vinden dan inhoud en kwaliteit. The Sun als proto-FOX News, bijvoorbeeld. Heel bijzonder weergegeven, als rauw verhaal over hardwerkende mensen met Boyles kenmerkende visuele flair.

In bioscopen vanaf 7 januari.

I Play Rocky

Biografische film over Sylvester Stallone, gespeeld door Anthony Ippolito, met een focus op hoe Stallone op een gegeven moment besloot zelf scripts te gaan schrijven, inspiratie kreeg voor Rocky en daarover met veel pijn en moeite wist te onderhandelen dat hij zelf de hoofdrol kon spelen. Het is zowel een making of van Rocky als het oorsprongsverhaal van één van 's werelds grootste filmsterren. Het leent soms wat trucjes uit Rocky zelf (zoals de muziek en een aantal bekende scènes), maar dat is wel heel vermakelijk. En Ippolito is geweldig als Stallone: je denkt steeds dat je daadwerkelijk naar een jonge Sly Stallone zit te kijken, zo overtuigend is hij (natuurlijk ook omdat hij zijn uiterlijk mee heeft).

In bioscopen vanaf 19 november.