Looking back...

Twee jaar na dato is het gek genoeg ingezakt. Het gevoel. De gewenning. De wetenschap dat het nou eenmaal is, zoals het is. Ik bedoel, het is niet normaal, en elke keer als ik er iets langer dan gemiddeld bij stilsta, voel ik me ronduit klote, maar ik ben eraan gewend. Het heeft een plekje in mijn leven gekregen. Dat is goed. Een geruststellend gevoel.

Maar ook verontrustend. Het heeft na twee jaar een plek in mijn bewustzijn gekregen. Die gewenning. Over twee jaar is dat nog meer gezakt. En over twintig jaar nog meer. Hell, als ik twee keer zo oud ben als twee jaar geleden, dan heeft het plaatsgevonden op de helft van mijn leven, en heeft de periode ervoor even lang geduurd als de periode erna.

Wat als ik over ruim twintig jaar niet beter weet? Dat ik me gewoon niet zo levendig meer kan herinneren hoe het met haar was? Hoe ze eruit zag? Hoe ze klonk? Hoe ze keek? Hoe het voelde om bij haar te zijn? Ik heb dan evenveel met als zonder meegemaakt, en intussen ongetwijfeld vele nieuwe ervaringen opgedaan zonder haar. Ik heb dan nieuwe mensen in mijn leven gehad, mensen met wie ik gelachen, gehuild heb, en misschien wel meer. Mensen voor wie ik diepe gevoelens heb opgebouwd misschien, aan wie ik dan inmiddels veel levendigere herinneringen heb dan aan haar.

Herinneringen die verser zijn en prominenter in mijn hoofd zitten dan de herinneringen aan haar.

Dat is toch raar, dat het zo kan zijn? Het zal toch niet... Is het mogelijk?

Zal ik over ruim twintig jaar vergeten zijn wie mijn moeder was?