Lowlands 2026

Deze maand is het alweer 20 jaar geleden dat ik voor het eerst de lange reis naar de Flevolandse polder maakte om eindelijk eens dat (toen al) legendarische Lowlands bij te wonen. Ik vond het geweldig en ben sindsdien elk jaar (op een paar coronajaren na) te vinden geweest in de Free State of Llow. Dit weekend was ik er voor de negentiende keer.

Eigenlijk dacht ik, in de aanloop naar afgelopen weekend, dat ik het misschien wel gezien had. Ik zie mijn favoriete bands en artiesten al jaren niet meer terug op het festival en mijn reden om toch naar Lowlands te gaan, ook al word ik van geen enkele act superenthousiast, komt voort uit de voorbije ervaringen; de gezelligheid, de ontdekking van nieuwe dingen, de inrichting van het terrein, de andere Lowlanders die de sfeer maken. Er zijn geen artiesten meer waarvoor ik vooraan wil staan in de Alpha of waar ik mijn dag omheen plan. Was ik het festival inmiddels ontgroeid, vroeg ik me af. Of het festival mij? Dat ik de artiesten niet herken, ligt immers niet aan Lowlands, maar aan mij.

Maar afgelopen weekend sloeg de vonk toch weer over. Ik liep een beetje rond over het terrein, zocht in het programma naar dingen die misschien wel interessant leken, bleef in de ene tent hangen, schoof daarna weer door naar de volgende en… ik vond het eigenlijk weer heel leuk! Artiesten die ik niet kende, maar een geluid voorbrachten waar ik van genoot en een enkele artiest die ik stiekem wel kende en toch ook wel even live wilde zien. Uit interviews in diverse media blijkt dat de nieuwe festivaldirecteur Camiel le Rutte van Lowlands graag weer het ontdekkingsfestival van vroeger wil maken, en eigenlijk was het dat nu ook al wel, maar het biedt hoop voor de toekomst. Misschien doe ik dan toch volgend jaar die twintigste keer. Als het niet voor mijn neus uitverkoopt, natuurlijk. 😉

Een paar hoogtepunten: Nu Genea (heerlijk dansbaar), Sophie Straat (goede energie, lekkere gitaren), Zep (ik weet niet wat het was, maar het was tof) en Merijn Scholten (een comedyshow in wat normaal gesproken een muziektent is, met een bonusoptreden van Daniel Lohues dat héél goed viel bij het publiek). De opera die het Noord Nederlands Orkest uitvoerde viel bij mij niet zo lekker, dus daar ben ik bij weggelopen. Violet Grohl (dochter van) klonk goed, maar nog niet heel bijzonder en Eefje de Visser had weer een heerlijk zweverige show. En de bovenbar in de Heinekentent is een toevoeging die van mij mag blijven!