Politieke weblogs

Vandaag staat in het AD een artikel over weblogs van Nederlandse politici. Ik krijg door dat artikel het idee dat zowel het AD als de politici niet begrijpen hoe een weblog in elkaar steekt. Zo vertelt Annette Nijs (staatssecretaris Onderwijs) dat ze haar weblog “wat zakelijker houdt” omdat-ie op de site van het ministerie staat. Dat is natuurlijk onzin. Als je vindt dat je niet onafhankelijk kunt zijn op je weblog, moet je een andere plek zoeken om je log te hosten. Overigens is haar blog bij een eerste snelle blik toch wel meer gebaseerd op haar gedachten dan die van haar collega’s.

Gerrit Zalm vindt zijn log zelf wel interessant, heb ik het idee. Het AD meldt enthousiast dat hij netjes meldt wat hij elke dag doet en met wie hij gesproken heeft. Echter, zoals ik hier en hier al schreef, is dat niet genoeg. Uit nou verdomme eens waar je voor staat.  Je bent minister, je hebt een plaats waar jij jezelf en je gedachtengoed kunt verwoorden, rechtstreeks tot de kiezer kunt spreken. Denk je nou echt dat het boeiend is om te weten dat je met Pietje en Klaasje hebt gelunched, en daarna “nog wat stukken gedaan hebt, gesprekken hebt gevoerd (met wie?! waarover!?) en daarna bent gaan eten thuis”? Nee, dat boeit me totaal niet. Ik wil niets weten over de persoon Zalm, ik wil wat weten over de politicus Zalm. En als er dan nog wat ruimte is voor de persoon, prima, maar eerst de politieke zaken.

Klaas de Vries dan, die krijgt volgens het artikel wel eens lichte kritiek dat hij zich uit over zaken waar eigenlijk zijn collega’s het woord over horen te doen. Lijkt me niks mis mee. Als ik op z’n weblog kijk is het echter bijna een kopie van Gerrit Zalm, maar dan net iets meer gevuld met eigen meningen. Ook al zo´n dagboekschrijver.

Het artikel in het AD is bemoedigend, maar tegelijk teleurstellend. Ik hoop dat Jan Marijnissen, die met de hulp van Adam Curry een weblog gaat beginnen, een goed voorbeeld kan stellen door zijn weblog als kanaal naar de kiezers te gebruiken. Ik wil rechtstreeks kunnen lezen wat HIJ ergens van vindt, zonder dat een ander eerst zijn teksten heeft doorgelezen, of dat hij zich inhoudt over bepaalde zaken.