Ik keek vroeger heel anders naar begraafplaatsen. Als ik er vroeger
langsliep of -reed, had ik altijd het gevoel van "nou even een beetje
respect tonen". Geen idee waar dat vandaan kwam, maar rond
begraafplaatsen had ik altijd het gevoel dat het wel netjes was om je
rustig te houden en vooral niet te vrolijk te doen. 
 
Ben net even bij m'n moeder geweest, en het voelde heel anders. Ik liep
gewoon over de begraafplaats, niets aan het handje, zelfs met een
glimlach, een beetje vlot naar m'n moeder. Even gedag gezegd enzo, en
weer terug. 
 
Het is nu een warme plek, voor mij. Geen kille plek met doden erop,
maar de plaats waar ik mijn moeder kan vinden. Toch een heel ander
gevoel.