Bumber. Zoals sommigen al weten is vorige week m'n moeder opgenomen in
het ziekenhuis. Met de details zal ik je niet vervelen maar vandaag
mocht ze naar huis, zo zei ze gisteren. Vanmorgen nog even met haar
gebeld, ze zat al wat spulletjes bij elkaar te zoeken, tas in te pakken
enzo, en op haar ontslagpapieren te wachten. Prima mam, zie je zo. 
 
Telefoon gaat een paar uur later weer. De weekendarts heeft een andere
mening over haar ontslag uit het ziekenhuis. Het lijkt erop dat ze nog
helemaal niet weg mag. Kut. "Wat zijn de kansen?" "Geen idee, maar we
bellen nog." 
 
Mijn moeder is rebels, die belt gewoon mobiel vanuit haar ziekenhuisbed. :P 
 
's Avonds bel ik. Voicemail. Oja, telefoon staat op Stil. Ingesproken.
Telefoon gaat. Nee, ze mag inderdaad niet naar huis. En het is weekend
dus het zal wel maandag worden. Shit. Dokter was niet te overtuigen?
Nope. 
 
Alsof het een pretje is om nog een weekend langer in het ziekenhuis te moeten liggen..