Het gaat weer een beetje. Langzaam. Met mij bedoel ik. Ik begin een
beetje het idee te krijgen dat ik aan m'n huis ga wennen, aan het
dagelijks uit mijn nieuwe voordeur lopen, dagelijks met de tram gaan.
Aan het feit dat ik de stad niet meer verlaat als ik naar huis ga. En
gewoon aan het hele gevoel. 
 
Ik voelde me wel meteen thuis hier, dat vind ik wel opvallend. Zal wel
komen doordat ik zoveel herkenningspunten heb. Dezelfde spullen in de
kast, dezelfde bank om op te hangen, dezelfde tafel als voetensteun,
dezelfde afstandsbediening in m'n handen. Dat idee. 
 
Maar dat 'thuis voelen' is niet wat er nu deze week een beetje begint
te komen. Ik begin een beetje m'n ritme terug te krijgen. Ik word meer
op m'n gemak, ben rustiger van binnen dan pakweg twee weken terug.
Krijg een beetje een beeld van hoe ik me hier de komende tijd ga
handhaven. 
 
Ik ga het wel leuk vinden hier. Sterker nog, dat doe ik al. In april
wil ik klaar zijn met alle inrichtingen. Klaar zijn met m'n oude huis.
Klaar zijn met het kwijtraken van rekeningen in al die rommel (oeps). 
 
Verhuizen doet wat met je. Ik kijk om m'n heen en zie mijn nieuwe leven. Da's heel maf. 
 
Welterusten.