To the tropics!

Ik heb een paar weken geleden een paspoort gehaald. Mijn eerste. Ik ben 28, maar nog nooit eerder heb ik een paspoort nodig gehad, want ik ben nooit Europa uit geweest. Qua afstand is een weekendje Kos wel het langste tripje op mijn lijst van gemaakte tripjes. Goed dat daar een keer verandering in komt. En omdat ik wat in te halen heb, doe ik het meteen goed: ik ga voor enkele maanden naar een tropisch eiland. Nice, huh?


Het is niet iets dat je tijdens een borrel langs de neus weg even noemt waarna je nieuw bier gaat halen: ik ga een paar maanden naar Curacao. Dat moet je dan meteen uitleggen. Dus bij deze: ik ga een paar maanden naar Curacao. That's right: Curacao! Ik ga daar werken. Niet iets sabbatical, ik-moet-er-even-tussenuit, ik-ga-een-zomer-coctails-shaken werken, maar gewoon hetzelfde als wat ik in Nederland doe. In een notedop is dat achter mijn laptop zitten en ofwel zaken produceren ofwel zaken repareren. Ik ben immers webdeveloper. En dat is wat wij doen, met laptops.

Het leuke is dat ik dat doe voor dezelfde mensen als voor wie ik het in Nederland doe. Een van mijn werkgevers zet namelijk een nieuw ding op in Curacao en dat gaan we in eerste instantie bevolken met mensen die nu nog in Nederland werken. Ik verander dus van locatie, maar qua werk verandert er niets. Nouja, niet helemaal: ik ga in de periode dat ik daar zit fulltime aan de slag in plaats van parttime, maar dat zijn details.

Een reis naar het buitenland is doorgaans al complex genoeg, als het gaat om inkopen doen, papieren regelen, inpakken, niets vergeten, etcetera. Als je echter voor langer dan 'even' het land verlaat moet je veel meer regelen: verblijfsvergunningen, doorsturen van je post, verzekeringen, veel meer inpakken (en in mijn geval: extra kleding kopen) en zorgen dat je thuis alles goed achterlaat. Zo ben ik tegenwoordig qua koken bezig mijn kasten leeg te maken, probeer ik alle nog-te-wassen kleding allemaal weg te werken en moet ik afscheid nemen van mijn kat.



En dat is eigenlijk het vervelendste: Gimli mag niet mee. Er is geen plek op het park waarin ik op Curacao kom te wonen, dus moest ik iets anders voor 'm verzinnen. Gelukkig heeft een collega aangeboden de tijdelijke zorg op zich te nemen, maar toch: ik ga het beestje missen. Doe ik nu al trouwens, want we zijn even aan het testen hoe mijn kat zich houdt tussen de zijne: Gimli logeert dit weekend op zijn nieuwe adres voor de komende maanden.

Naast mijn kat ga ik ongetwijfeld veel meer missen: de mensen (vrienden, collega's, familie) die ik regelmatig zie, zij het op het werk, in de kroeg of ergens anders, mijn fijne appartementje en de stad waarin die staat, de nabijheid van alles wat ik eventueel nodig heb qua winkels en voorzieningen en een thermometer die lager gaat dan 24 graden Celsius.

Maargoed, dat zijn luxeproblemen, net als de 12-urige vlucht. Belangrijkste is dat het een leuk uitje is. Ik heb er zin in!