Verantwoordelijkheid en realiteitszin
Is het de schuld van de TV-makers? Hebben zij hun verantwoordelijkheid als publieke opinieleiders ontlopen? Of ligt het aan de omgeving van die persoon, zoals ouders, vrienden, docenten? Of is het gewoon je eigen stomme rotschuld als je denkt dat datgene wat je op TV ziet zo dicht bij de realiteit staat dat je het makkelijk zelf kunt doen?
Ik twijfel. Natuurlijk ben je een lul als je Jackass (zie de kranten en nieuwssites deze week) na gaat doen. Dat moet je niet doen, daar moet je naar kijken, punt. Maar hoe moet jij weten dat zoiets fictie is? Moet dat liggen aan de, slechts heel kort in beeld verschijnende, "don't try this at home"-melding van het programma? Moet je als TV-maker, als amusementsmedewerker, je bezighouden met een vorm van opvoeding van je publiek? Of ligt het juist in het woord opvoeding en moet je naar de ouders van zo iemand kijken?
Als je zelf niet het verschil kunt zien tussen een TV-programma en je eigen leven, dan mis je het inzicht om situaties in te schatten. Zo'n inzicht kan je volgens mij (maar wie ben ik? in elk geval geen psycholoog) niet helemaal aangeleerd worden. Volgens mij kan het wel getraind worden, om het zo uit te drukken. Mensen zijn intelligent. Niet allemaal evenveel, maar volgens mij wel genoeg om te kunnen inschatten wat gevaarlijk voor je is en wat niet. Dat je dat inschattingsvermogen niet altijd ten volste weet te benutten, is volgens mij niets meer dan een gebrek aan geleerd hebben hoe dat moet. Dus? Dus moet je door je omgeving (lees: ouders) geleerd worden hoe het in het leven werkt. Hoe zorg je dat je kind niet van het eerste het beste verkoudheidje een week ziek in bed ligt? Laat 'm weerstand opbouwen. Gooi maar in de zandbak, laat 'm dat zand maar opeten. Training. Zo werkt het ook bij dit soort dingen. Televisie bestaat al jaren. Fictie bestaat al veel langer. De mogelijkheid om elkaar een inschattingsvermogen te leren gebruiken bestaat al langer dan Jackass.
Ouders moeten een kind gewoon leren omgaan met de omgeving. Dat doen ouders ook, maar blijkbaar vergeten ze dat dat kastje in de huiskamer ook tot die omgeving behoort, en dat daar ook een uitdaging ligt. Zwartwit gesteld dan.
Wiens schuld het is? Niet die van de televisie, daar twijfel ik niet meer over.
Disclaimer: ik ben een jonkie, een studentje, een stuurman aan de wal, dus als ik het fout heb (en die kans schat ik niet gering) corrigeer me gerust.