Week 37: AI-authenticiteit, klimaatmars en MayDay
Als de Amerikaanse overheid je niet mag, kunnen ze je gewoon platgooien. Een vers voorbeeld van hoe de afhankelijkheid van Amerikaanse tech een probleem is.
In MayDay strandt een Amerikaanse straaljagerpiloot (Ryan Reynolds, in een rol die het beste kan worden omschreven als 'Ryan Reynolds') tijdens de Koude Oorlog op Russisch grondgebied. Hij wordt daar opgevangen door een Russische kluizenaar (Kenneth Branagh, die hier zijn Russische accent verder kan verfijnen) die groot fan blijkt te zijn van de Amerikaanse cultuur en graag met de piloot mee terug wil naar het beloofde land. Er zit wat avontuur in, de actie is creatief gefilmd (en de gevechten net zo), de plot heeft elementen van spionage en een likje Bond-schurkerij (in een hoge Russische legerbaas die erg hands-on is in de jacht op de piloot), maar is vooral een plek voor Reynolds en Branagh om leuk samen te werken en grappen te maken. Heeft dus allemaal weinig om het lijf, maar is desondanks best vermakelijk.
De klimaatmars trok dit weekend 40.000 mensen naar Amsterdam. Ik had gehoopt op meer, maar aangezien ik 'm zelf dit jaar heb overgeslagen heb ik niet het recht erover te klagen. Ik hou het wel bij het klagen over het klimaat.
Nieuw op Breuls.log: als je Bluesky hebt (of op mu social of W Social of een ander AT Proto netwerk zit), kun je op sommige posts op deze blog reageren. Het werkt bij alle posts die ik zelf op Bluesky heb gepost; als je daarop reageert verschijnt je reactie ook hier.
AI-authenticiteit
In de ongoing soap over mensen die hun denken uitbesteden aan robots, was deze week de beurt aan onze premier. De Volkskrant ploegde Rob(ot) Jettens sociale mediageschiedenis door en rapporteerde een schrikbarend hoog aandeel AI. Columnist Jarl van der Ploeg:
Wij moeten het doen met een premier die zijn woorden, en daarmee ook zijn gedachten en zijn gevoelens, uitbesteedt aan een stel uiterst twijfelachtige Amerikaanse techbro’s.
Hij spreekt ook over zielloos "LinkedIn-proza vol zorgvuldig geconstrueerde authenticiteit". Dat laatste woord, authenticiteit, valt ook in het stuk van NRC over het onderwerp. En inderdaad: ben je wel authentiek als je een machine je gedachten laat verwoorden? Misschien toch een stuk minder dan wanneer je communicatiemedewerker het voor je doet, maar schrijven is een manier om je gedachten vorm te geven; geen enkele tekst rolt immers kant-en-klaar uit je hoofd zonder een creatief denkproces. Als je dat overslaat, wat is dan nog de waarde van je tekst?